Viðtal við Örn

Viðtal við ÖrnViðtal við Örn Arnarson sem birtist í DV þann 19. janúar 2005
 
Örn Arnarson, afreksmaður í sundi er kominn aftur í sitt gamla félag SH og syndir nú undir leiðsögn Nenad Milos sem er þjálfari á heimsklassa. Alvarleg meiðsli hafa hrjáð Örn undanfarin ár, en hann er nú óðum að ná sér og keppir að því að ná fyrri styrk. Hann segir síðasta ár hafa verið sér erfitt, en lætur mótlætið ekkert á sig fá og hefur sett sér ný takmörk.

Síðasta ár erfitt
oddi2.jpgÖrn er um þessar mundir að æfa með Sundfélagi Hafnarfjarðar og er að sögn óðum að ná fyrra formi. Hann hefur átt við þrálát axlarmeiðsli að stríða lengi og gat á tímabili lítið æft sökum þess. "Ég er sennilega orðinn eins góður og ég verð. Það koma einn og einn slæmur dagur inn á milli þegar álagið er mikið, en annars er þetta orðið nokkuð gott. Ég myndi ekki segja að þetta hái mér mikið, því ef ég er eitthvað slæmur í öxlinni þá eru áherslurnar bara settar á aðra hluti í þjálfuninni", segir þessi þrefaldi íþróttamaður ársins. Árið 2004 var Erni mjög erfitt ár þar sem hann var meiddur frá janúar og alveg fram í nóvember. "Þegar ég var bestur gat ég synt kannski einn þriðja af æfingunum mínum út af öxlinni. Læknarnir gátu ekki fundið neitt að mér og það var ekki fyrr en ég kom hérna heim og fór að vinna með nýjum þjálfara, sem að eitthvað fór að gerast. Hann kom inn með nýjar áherslur inn í æfingarnar til að hlífa öxlinni og hún hefur verið að lagast smátt og smátt".
nenad5.jpg Góður þjálfari
Örn segir að Nenad þessi Milos sé þjálfari á heimsklassa og hafi hjálpað sér mikið í að ná sér af meiðslunum. Hann segist hafa verið nokkuð hissa þegar hann heyrði að SH hefði krækt í þennan frábæra þjálfara "Ég var úti í Danmörku þegar ég heyrði af ráðningu hans og ég bara pakkaði niður og kom heim einhverjum fjórum dögum síðar. Ég ætlaði mér upphaflega að fara í nám í danmörku, en nú hef ég ákveðið að vera hérna heima og sjá hvað maður getur kreist út úr skrokknum á næstu árum", segir Örn, sem verður 24 ára á árinu og segir að á næstu 3-4 árum verði hann á þeim aldri sem menn eru gjarnan að toppa í sundinu. "Ég er nú bara krakki í þessu ennþá, þó ég sé einn af þeim elstu hérna heima"

Ný takmörk
Takmark Arnar hafði verið að fylgja eftir frábærum árangri sínum á Ólympíuleikunum í Sydney árið 2000 með því að komast á verðlaunapall í Aþenu í fyrra. Sá draumur fauk þó út um gluggann þegar meiðslin lögðu áform hans í rúst, en hann hefur nú ákveðið að stefna á Pall í Peking 2008 í staðinn og segir því raunar ekkert til fyrirstöðu ef hann sleppur við meiðsli. "Tímarnir mínir hefðu nægt mér á pall í Aþenu ef ég hefði verið heill og í raun og veru voru þessir topp menn ekkert að gera neitt sérstaka hluti". Örn stefnir eins og áður segir á að koma sér í sitt besta form og verður meðal annars með á mótum hér heima á komandi vikum. Hann segir að sér hafi í raun gengið ótrúlega vel, ef tekið er tillit til þess hve langan tíma hann hefur verið frá vegna meiðsla. "Þolið er ekki alveg komið, en hraðinn er ágætur og svo er maður í sérstökum styrktaræfingum. Ég er mjög spenntur fyrir þessu ári og að vita hvað gerist"
Íslendingar slúðrarar

Þegar Örn var meiddur í fyrra, fóru af stað gróusögur um að ekki væri allt með felldu hjá honum í einkalífinu. Sögusagnir voru á kreiki um að hann hefði verið iðinn við sopann og spurningar vöknuðu varðandi styrki sem hann hlaut í kjölfar afreka sinna árin áður. Örn segist hafa blásið á þessar kjaftasögur og geri enn í dag "Ég hef alltaf getað gert grein fyrir hverri krónu sem ég hef fengið í styrki og sá peningur hefur alltaf farið í sundtengdan kostnað. Ég hef verið á núllinu og kannski í mesta lagi veitt mér það að fara annað slagið í bíó. Jú, jú, ég kíki annað slagið niður í bæ, en ég er ekkert að fá mér í glas þegar ég er að æfa. Íslendingar eru slúðurkerlingar, heimsins mestu slúðurkerlingar. Maður rekst oft á drukkið fólk niðri í bæ sem spyr mann hvað maður sé að gera þar, hvort maður eigi ekki að vera fyrirmynd barnanna? Ég spyr það nú bara til baka hvort það eigi ekki að vera fyrirmynd sinna eigin barna?" segir Örn og segist ekki hafa gert neitt óeðlilegt á þessum tíma, sem hafi verið sér erfiður út af meiðslunum og hveðst oft hafa verið gramur yfir því að geta ekkert æft. "Það þarf meira en svona meiðsli til að draga mig niður, þau fylgja þessu víst", segir sundkappinn að lokum.

Höfundur er Baldur Þórarinsson
7. janúar 2008